Mogen die boetes dan ook schalen naar rijkdom? Want als de straf voor een misdaad een vaste boete is, bestaat deze alleen voor de lagere klasse.

Het Finse model van een dagboete zou in dit opzicht handig zijn.

Dat werkt zo: als je een boete krijgt, is dit naargelang ernst en inkomen. Het eerste aspect doet Nederland al, het tweede helaas niet.

Daarvoor kan men kijken naar het maandelijks besteedbaar inkomen. Dat is het netto inkomen waarbij vaste lasten ook zijn afgetrokken; dus het inkomen dat je vrijelijk kunt besteden. Dan neem je daar 1/60e van (dus de helft van het daginkomen). Dat is het inkomenstukje van de boete. Aldus:

(0.5 * besteedbaar daginkomen) * aantal dagboetes voor de ernst = € boete

Mijn voorstel is dat het minimum enkel administratieve kosten omvat, niet meer dan de helft van dat besteedbare daginkomen. Er is geen maximum. Je zou ook vermogen mee kunnen rekenen.

Ter voorbeeld

Stel, iemand rijdt 10 km te hard op een snelweg. Dat zou misschien 5 dagboetes zijn.

Stel dat je €1500 per maand verdient, en je vaste lasten omvatten €1200, dan zou het maandelijks besteedbare inkomen €300 bedragen. De boete is dan €25.

Verdien je €5.000,- per maand (besteedbaar: €2.000,-), dan zou je €170,- betalen.

Een zakenman die €10.000.000 per jaar verdient, zou dan ongeveer €69.400,- betalen.

Als je het mij vraagt mogen inkomsten vanuit verkeersboetes alleen worden gebruikt om veiligheid op wegen effectief te verbeteren, evenals wegenbelasting en accijns voor onderhoud en verbeteringen aan het wegennet. Zodat het niet, zoals het nu lijkt, een extra belasting wordt, en er een incentief ontstaat om situaties onveilig te houden (te behoeve van deze inkomstenstroom).

Had de politiek dit gehanteerd, dan hadden we deze discussie waarschijnlijk niet: dan zou wegontwerp gedrag onbewust bijsturen, zou er geen frustratie ontstaan door samenvallend achterstallig onderhoud, en zou er geen reden zijn (behalve vanuit een eerlijke pleit voor een politiestaat) voor meer cameratoezicht.

Drank en drugs achter het stuur is een ingewikkelder probleem, maar doormiddel van steeksgewijs controleren zou dit ook voldoende kunnen worden ontmoedigd; wat voorheen ook veel meer gebeurde. Alles wordt op zijn beloop gelaten, en dan is digitaliseren de voordehandliggende "optie"; evenals in bijvoorbeeld de zorg (waar het winstoogmerk van zorgaanbieders, verzekeraars en voornamelijk de farmaceutische industrie, tactisch achterwege wordt gelaten...).